​

Eğitimci, Danışman, Özel Kültürlü Gelecek Okulları kurucusu, Icf koç ve Sosyal Etki Lideri Didem Sezer; 20 yıllık mesleki deneyimi boyunca çocuklarla, ebeveynlerle, öğretmenlerle, yöneticilerle ve farklı yaş gruplarından bireylerle çalıştı.

Ebeveyn Laboratuvarı; bu kapsamlı saha deneyiminin, çocuklara ve ailelere ilişkin uzun yıllara dayanan gözlemlerinin ve sosyoloji, psikoloji, klinik psikoloji alanlarında aldığı eğitimlerin özgün bir modelde buluşmasıyla kuruldu.

Bu modelin temelinde, insanı tek bir davranışla tanımlamayan; çocuğun gelişimini yalnızca akademik sonuçlar üzerinden değerlendirmeyen ve her çocuğun hikâyesini görülmeye değer bulan bütüncül bir eğitim anlayışı yer alır.

​

Didem Sezer, meslek yaşamına öğretmenlikle başladı. Öğretmenlik yılları boyunca çocukların öğrenme biçimlerini, gelişimsel farklılıklarını, duygusal ihtiyaçlarını ve yetişkinlerle kurdukları ilişkilerin davranışlarına nasıl yansıdığını doğrudan gözlemledi.

Sınıfta yalnızca akademik gelişime tanıklık etmedi. Bir çocuğun hangi koşullarda dışarıya kendini kapadığını, ne zaman öğrenmeye açıldığını, nerede desteğe ihtiyaç duyduğunu ve güvenli bir ilişki içinde potansiyelini nasıl ortaya koyabildiğini gördü.

​

Spor koçluğu deneyimi ise yalnızca sporculuk geçmişinden değil, kendi spor salonunu kurduğu ve işlettiği dönemden de beslenmiştir. Didem Sezer bu süreçte bir eğitmen olmanın yanı sıra girişimci, yönetici ve ekip lideri olarak sorumluluk üstlenmiş; farklı yaşlardan insanların motivasyonlarını, vazgeçme eşiklerini ve yeniden başlama ihtiyaçlarını yakından gözlemlemiştir. Bir insanın sürdürülebilir biçimde değişebilmesi için yalnızca hedefe değil; o hedefe giderken kurduğu bağa, hissettiği güvene ve aldığı doğru eşliğe de ihtiyaç duyduğunu bu dönemde deneyimlemiştir. Spor salonunu kurmak ve işletmek ona disiplinin yanında esnekliği, performansın yanında psikolojik dayanıklılığı, bireysel gelişimin yanında aidiyet duygusunu gözetmeyi öğretmiştir. Bugün Ebeveyn Laboratuvarı’nın temelinde yer alan “Her eşik, güvenli bir eşlik ister.” anlayışı; eğitimcilik ve okul kuruculuğu kadar, insanın dönüşümüne doğrudan tanıklık ettiği bu girişimcilik döneminin de izlerini taşımaktadır.

​

Kurucu olduğu okulda okul müdürlüğü yaptığı dönemde, çocuğun dünyasını daha geniş bir sistem içinde değerlendirme imkânı buldu. Öğrenci, ebeveyn, öğretmen, yönetici ve kurum arasındaki ilişkilerin birbirinden bağımsız olmadığını; sistemin bir noktasındaki güçlüğün diğer bütün alanları etkileyebildiğini deneyimledi.

Bu süreç, bir çocuğun davranışını anlayabilmek için yalnızca çocuğa bakmanın yeterli olmadığını gösterdi. Ev ile okul arasındaki iletişim, öğretmenin yaklaşımı, ailenin duygusal iklimi, kurumun kültürü ve yetişkinlerin kullandığı ortak dil de çocuğun gelişiminde belirleyici bir yere sahipti.

​

Didem Sezer, 11 yıldır sürdürdüğü özel okul kuruculuğu sürecinde eğitime sistem kuran bir yerden bakma yetkinliği kazandı. Bir eğitim yaklaşımının düşünsel açıdan güçlü olmasının yanında uygulanabilir, ölçülebilir, sürdürülebilir ve kurum kültürüne yerleşebilir olması gerektiğini gördü.

Kuruculuk deneyimi; ona çocuğun gelişimini, ebeveynin beklentisini, öğretmenin mesleki ihtiyacını, kurumun işleyişini ve geleceğin eğitim anlayışını aynı anda okuyabilme sorumluluğu kazandırdı. Bir sorunun yalnızca ortaya çıktığı noktaya müdahale ederek değil, o sorunu oluşturan ilişkileri ve koşulları birlikte değerlendirerek ele alınabileceğini öğrendi.​

​

Koçluk ve danışmanlık çalışmaları, Didem Sezer’in insanı dinleme ve değişim süreçlerine eşlik etme biçimini derinleştirdi. Her bireyin kendi yaşamına ilişkin bir bilgiye ve gelişme kapasitesine sahip olduğunu; doğru sorular, güvenli bir ilişki ve yargısız bir düşünme alanıyla bu kapasitenin görünür hâle gelebildiğini deneyimledi.

Bu çalışmalar ona, insanın yerine karar vermenin geçici bir yön sağladığını; kalıcı gelişimin ise kişinin kendi ihtiyacını fark etmesi, seçeneklerini değerlendirmesi ve kararlarının sorumluluğunu alabilmesiyle mümkün olduğunu gösterdi.

Farklı yaş gruplarından bireylere eğitmenlik yapması, gelişimi yalnızca çocukluk ya da ebeveynlik dönemiyle sınırlı değerlendirmemesini sağladı. Çocuktan ergene, gençten yetişkine kadar insanın yaşam boyunca farklı eşiklerden geçtiğine tanıklık etti. Her yaş döneminin kendine özgü bir değişim, uyum, anlamlandırma ve yeniden yapılanma ihtiyacı taşıdığını gördü.

Bu deneyim sayesinde çocuğu yalnızca bugünkü davranışlarıyla değil, gelişmekte olan bir birey olarak; ebeveyni ise yalnızca yön veren bir yetişkin değil, çocuğuyla birlikte öğrenen ve dönüşen bir insan olarak ele aldı.

​

Didem Sezer’in uzun yıllar hem takım sporlarında hem de bireysel sporlarda sporcu olarak yer alması ve spor koçluğu yapması, insan gelişimine ilişkin yaklaşımını başka bir boyutta derinleştirdi.

Spor ona disiplinin baskı kurmak, motivasyonun zorlamak ve dayanıklılığın duyguları bastırmak anlamına gelmediğini öğretti. Gelişimin; doğru hedef, sürdürülebilir emek, geri bildirim, öz düzenleme ve güvenli bir eşlik ilişkisiyle mümkün olduğunu deneyimledi.

Takım sporlarında bireysel gücün ortak hedef, güven, iletişim ve aidiyetle nasıl birleştiğini gözlemledi. Bireysel sporlarda ise insanın kendi sınırlarıyla, iç sesiyle, başarısızlık korkusuyla ve performans baskısıyla nasıl karşılaştığını yaşadı.

Kazanmak kadar kaybetmeyi taşımanın, yeniden denemenin, süreç içinde kalmanın ve kişinin öz değerini performansından ayırabilmesinin önemini gördü.

Sporculuk ona mücadelenin içindeki insanı; spor koçluğu ise o mücadeleye, kişinin gücünü elinden almadan nasıl eşlik edilebileceğini öğretti.

​

Didem Sezer’in uzmanlığını ayırt edici kılan temel özellik, farklı mesleki rollerini birbirinden bağımsız deneyimler olarak bırakmamasıdır. Bu rollerden edindiği bilgileri insanı anlamaya yönelik bütünleşmiş bir yaklaşım içinde bir araya getirmiştir.

Sosyoloji eğitimi, çocuğu ve yetişkini içinde bulunduğu aile, toplum ve kültürle birlikte değerlendirmesini sağladı. Psikoloji ve klinik psikoloji alanlarında aldığı eğitimler; görünen davranışın ardındaki duyguya, ihtiyaca, bağlanma biçimlerine ve tekrarlayan ilişki örüntülerine daha derinden bakabilmesine yardımcı oldu.

Öğretmenlik çocuğa yakından bakmayı, okul müdürlüğü eğitim sistemindeki ilişkileri okumayı, 11 yıllık kuruculuk sürdürülebilir sistemler oluşturmayı, koçluk ve danışmanlık insanın içsel kaynaklarını güçlendirmeyi, spor ise disiplin, motivasyon, performans ve psikolojik dayanıklılık süreçlerini öğretti.

Böylece Didem Sezer, karşılaştığı bir güçlüğü yalnızca tek bir nedene bağlamak yerine; gelişimsel, duygusal, ilişkisel, eğitsel ve sistemsel yönleriyle birlikte değerlendirebilen kapsamlı bir uzmanlık geliştirdi.

Bugün bir çocuğa baktığında yalnızca davranışını değil; gelişim dönemini, duygusal ihtiyacını, öğrenme biçimini ve içinde büyüdüğü ilişki sistemini görür. Bir ebeveyni değerlendirirken yalnızca tutumlarına değil; geçmişten getirdiği örüntülere, kaygılarına, beklentilerine ve yaşam koşullarına da bakar.

Bir öğretmenin yaklaşımını ele alırken sınıfın gerçekliğini, öğretmenin mesleki ihtiyaçlarını ve kurumun sunduğu desteği birlikte düşünür. Bir kurumu değerlendirirken yalnızca işleyişe değil, bu işleyişin çocuklar ve yetişkinler için nasıl bir ilişki kültürü oluşturduğuna odaklanır.

Çünkü Didem Sezer’e göre deneyim, yalnızca meslekte geçirilen yılların toplamı değildir. Gerçek deneyim; farklı roller içinde öğrenilenleri birbiriyle ilişkilendirebilmek, tekrar eden örüntüleri fark edebilmek ve bilgiyi gerçek yaşamın ihtiyacına uygun bir modele dönüştürebilmektir.